
ظرفیت جذب حرارت فلزات، مایع خنککاری و روغن پیشرانه موجب معرفی یک دوره کارکرد گذرا در پیشرانه میشود (فلزات ساختمان پیشرانه که تمام مدت شب را در دمای هوای زمستان قرار داشتند، شدیداً از جذب گرمای احتراق استقبال میکنند)؛ دوره گرم شدن به عنوان مدت زمان لازم برای رسیدن پیشرانه و اجزای آن از شرایط دمای محیط به دمای پایدار کاریشان، تعریف میشود. این دوره از کارکرد پیشرانه به لحاظ بازده حرارتی و مکانیکی، مصرف سوخت و همچنین انتشار آلایندهها، بدترین دورهٔ کارکرد پیشرانه است.
ویژگیهای دورهٔ گرم کردن پیشرانه چیست؟
تلفات اصطکاکی بسیار بالا: میدانید که روغن در شرایط سرد، سفت شده و فرآیند روانکاری مختل خواهد شد. پس سهم زیادی از توان ناشی از احتراق سوخت پیشرانه، تا قبل از رسیدن به دمای کاری صرف غلبه بر اصطکاک رینگهای پیستون و دیواره سیلندر خواهد شد.
تبخیر ضعیف سوخت مایع: در شرایط عادی سوخت بلافاصله پس از پاشش، تبخیر شده و به منظور احتراق، با هوای ورودی مخلوط میشود. هوای سرد، تبخیر سوخت را به تأخیر میاندازد؛ حتی بخشی از بخار سوخت در برخورد با دیوارههای سرد راهگاه ورودی به مایع تبدیل شده (چگالش) و به دیواره میچسبد. این مساله باعث ایجاد انحراف بزرگی در نسبت هوا به سوخت واقعی پیشرانه میشود؛ تصور کنید محفظه احتراق به ازای هر ۱۴ واحد هوای ورودی، یک واحد سوخت نیاز داشته باشد. اگر بخشی از سوخت پاشش شده به دلیل چگالش وارد محفظه نشود، احتراق با مخلوط رقیقتری صورت گرفته و توان کمتری تولید میکند.
ادامه مطلب در سایت جامع خبری و فروشگاهی خودرویی
ادامه مطلب
با خودرویی در تلگرام و اینستاگرام همراه باشید.
khodroei@
برای اطلاعات بیشتر به سایت خودرویی دات کام مراجعه فرمائید.
www.khodroei.com
برچسب:
نویسنده: آتنا صفری